OCMW-medewerker doodgestoken tijdens een huisbezoek op 13 augustus 2025.

Hoe kan een dergelijk drama ons onverschillig laten?! En hoe kunnen we blind blijven voor de harde realiteit waarin eerstelijnsmedewerkers van OCMW’s functioneren?!

Het is uiteraard essentieel om te benadrukken dat er momenteel nog een onderzoek loopt, en dat de precieze omstandigheden nog niet helemaal duidelijk zijn. Voorzichtigheid blijft dus geboden!

We wijzen er tegelijk op dat het overgrote deel van de gesprekken, sociale onderzoeken en huisbezoeken op een correcte manier verloopt. De mensen die zich wenden tot de sociale diensten zijn niet agressief, en zij verdienen ons respect en onze steun. In geen geval mogen zij worden gecriminaliseerd of nog meer gemarginaliseerd.

Het drama dat zich in Gent heeft afgespeeld, benadrukt echter andermaal het belang van doorgedreven controlewerk. Sociale uitsluiting, en de verwoestende impact daarvan op een steeds groter deel van de bevolking, heeft significante sociologische gevolgen. De urgentie is tastbaar. Er zijn tal van psychosociale problemen, en sommige mensen zijn echt radeloos en verliezen elk houvast.

Maatschappelijk werkers zijn vertrouwenspersonen, gidsen, hooggekwalificeerde vakmensen en emotionele sponzen. Zij verrichten zwaar werk dat almaar complexer en veeleisender wordt, en ze doen dit in gespannen en soms zelfs mensonwaardige omstandigheden. Deze vrouwen en mannen vormen de schakel tussen de meest kwetsbare mensen in onze samenleving en de sociale beslissingen die bepalend zijn voor hun leven. We vergeten daarbij maar al te vaak dat deze medewerkers zelf geen enkele beslissing nemen. Zij behandelen de dossiers, leggen onder ede getuigenissen af over objectief vastgestelde feiten, en verdedigen gepaste interventies binnen het bestaande wettelijk kader met oog voor individuele omstandigheden. Maar zij zijn niet degenen die de uiteindelijke beslissing nemen. Zij zijn niet verantwoordelijk voor eventuele weigeringen, laat staan voor veranderingen in het sociale beleid dat maar al te vaak wordt aangestuurd door budgettaire beperkingen en visies op de korte termijn.

We mogen niet doen alsof er geen probleem is, en ook de verschillende beleidsniveaus mogen de verantwoordelijkheid niet blijven doorschuiven. De situatie is gespannen. Er zijn veel veranderingen en een steeds grotere groep mensen zoekt zijn toevlucht tot de OCMW’s. Daarnaast dreigen de komende hervormingen een reeds gehavende en onderbezette sector – die nu al op een slappe koord balanceert – nog meer te destabiliseren.

We weten maar al te goed hoe verwoestend armoede is! Onze Staat moet dat ook beseffen. In plaats van bewezen succesvolle projecten in de strijd tegen armoede af te schaffen, is het nu tijd om te investeren in een essentiële sector, en in mensen die absoluut noodzakelijk werk verrichten.

Als gemeenteraadslid actief binnen een OCMW, maar vooral als mens en als burger, betuig ik mijn diepste respect aan deze man. Ik wens ook mijn innige deelneming te betuigen aan zijn familie en naasten, en aan de collega’s van het OCMW van Gent. Onze steun is volledig en onvoorwaardelijk.

Sébastien Lepoivre

Voorzitter van de Federatie van Brusselse OCMW’s